ซึ้ง..
อยากให้อ่าน ดีมาก (เรื่องจริงของ พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ) :
มีคนเล่าให้ฟังว่า… สมัยก่อน…
คุณพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ…ศิลปินเพลงเพื่อชีวิต…
แกอยู่ในป่า…กับเพื่อน 5 – 6 คน…
ทุกวันก็จะเปลี่ยนเวรกัน…ล่าสัตว์ป่า…มาทำอาหาร
วันหนึ่ง…เป็นเวรของคุณพงษ์เทพ แกก็คว้าปืนยาวสะพายบ่าเดินเข้าป่าไป…
อาหารโปรดของคุณพงษ์เทพ…..คือแกงเนื้อลิง…
พอเดินเข้าป่าไปได้สักพัก
เห็นลิงตัวหนึ่ง…นั่งอยู่บนต้นไม้…หันหลังให้..
แกก็รีบยกปืนประทับบ่า…ยิงเปรี้ยง…ไปที่ตัวลิง..
เหตุการณ์แปลกประหลาดได้เกิดขึ้น…
ปกติ…ลิงพอถูกยิง..จะหล่นตุ๊บ…จาก ต้นไม้ทันที…
แต่ลิงตัวนี้…นั่งจับกิ่งไม้เฉย…ไม่หล่นลงมา…
จะว่ายิงไม่ถูก…ก็ไม่น่าเป็นไปได้…
เพราะคุณพงษ์เทพ…แกยิงปืนแม่น…ระยะแค่นี้
เป้าใหญ่ขนาดนี้…ไม่พลาดแน่นอน…
ในขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้น…ลิงตัวที่ถูกยิง…
ร้องโหยหวน…เสียงดังมาก…..
ฝูงลิงที่แยกย้ายกันออกหากินอยู่บริเวณใกล้ๆ…
วิ่งแห่กันเข้ามาหาลิงตัวที่ถูกยิง…
แล้วร้องโหยหวน…เหมือนกันหมด…
แกตกใจ…ยืนตกตะลึง…ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น…
สักครู่…ลิงตัวที่ถูกยิงโยนวัตถุเล็กๆ…สีดำๆ…ชิ้นหนึ่ง…
ให้กับลิงตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด…แล้วก็หล่นตุ๊บ…ลงมาจากต้นไม้…
คุณพงษ์เทพ…รีบวิ่งไปดู…..
ลิงถูกยิงเข้าที่หลัง…ทะลุหน้าอก…เลือดแดงฉาน…เต็มตัว…
คุณพงษ์เทพเห็นแล้ว…ต้องเบือนหน้าหนี…ลิงที่ตกลงมา…เป็นลิงแม่ลูกอ่อน…
ขณะที่ถูกยิง…เธอกำลังให้นมลูก…ลูกตัวน้อย…กำลังดูดนมอย่างมีความสุข…
ทันทีที่ถูกยิง..ถ้าเป็นลิงตัวอื่น…จะหล่นตุ๊บ…ลงจากต้นไม้…
แม่ลิงตัวนี้…ยังหล่นไม่ได้…ยังตายไม่ได้…
เพราะเธอยังมีภารกิจใหญ่หลวงที่ต้องทำ…คือ…
รักษาชีวิตลูกน้อย…ให้พ้นอันตราย…
เธอกัดฟัน…โหนกิ่งไม้ไว้.แม้จะเจ็บปว ดแทบขาดใจ…
มองดูเลือดที่ไหลหยดเป็นทางด้วยความตกใจ…
พยายามรวบรวมพละกำลังที่ยังพอมี! เหลือทั้งหมด…
ตะโกนสุดเสียง…ร้องเรียกฝูงลิงเข้ามาใกล้ๆ…
แล้วก็ฝากฝัง…ให้เลี้ยงลูกน้อยแทนเธอ
หลังจากโยนลูกให้จ่าฝูงแล้ว…มองดูลูก…ถูกพาไปจนลับสายตาแล้ว…
แน่ใจว่า…ลูกปลอดภัยแล้ว…
จึงหลับตา…แล้วหล่นลงมา…..ตาย…
คุณพงษ์เทพ…ก้มมองหน้าลิง..แล้วร้องไห้…
เพราะที่เบ้าตาลิง…มีหยดน้ำตาใสๆ กำลังไหลริน…
คุณพงษ์เทพ…รีบเดินกลับที่พัก…เอาปืนไปเผาทิ้ง…
ไม่ยอมออกล่าสัตว์อีกเลย…ตลอดชีวิต…
และภาพความรักที่ยิ่งใหญ่…ของแม่ลิง…ที่มีต่อลูกน้อย……
เป็นแรงบันดาลใจ…ให้พงษ์เทพ…แต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่ง…
ชื่อว่า… ‘ ลิงทะโมน… ‘
เพื่อยกย่อง…เชิดชู…คุณค่าของความรัก…ที่แม่…มีต่อลูก
*****************
> แม่นะหรือ… คือผู้สร้าง ทุกสิ่ง อันยิ่งใหญ่
> คือผู้รัก ลูกตน กว่าใครใคร คือผู้คอย ห่วงใย ทุกเวลา
> คือคนร้อน เมื่อลูกรุ่ม กลุ้มเรื่องทุกข์
> คือคนสุข เมื่อลูกนั้น มีหรรษา
> คือคนปลอบ เมื่อลูกเหงา เศร้าอุรา
> คือคนคอย ให้เมตตา ลูกทุกคราว
> เป็นสายฝน คอยช่วยให้ ลูกสดชื่น
> เป็นผ้าผืนคอยห่มให้ เพื่อคลายหนาว
> เป็นกระโถน คอยรับทุกข์ ทุกเรื่องราว
> เป็นบันได ไต่ดาว ลูกก้าวไป
> เป็นคุณครู ผู้สอนสั่งทุกอย่างหนอ
> เป็นคุณหมอ คอยรักษา จะหาไหน
> เป็นทุกสิ่ง ทุกอย่าง ได้ดั่งใจ
> จะหาใครได้เท่าแม่เหมือนไม่มี
> สาธยาย อย่างไร คงไม่หมด
> พระคุณแม่ ยากแทนทด เหมือนปลดหนี้
> สิ่งล้ำค่าใดใด ในปฐพี
> จะเทียมเท่า คุณแม่นี้ ไม่มีเอย.
——————– อ่านแล้วโปรดส่งต่อๆ ไปนะครับ ——————-
อย่าลืม ก่อนนอนคืนนี้ กอดแม่-พ่อสักครั้งหากท่านยังมีโอกาส…..
ปาณาติปาตา เวระมณี สิกขาปะทังฯ
สัพเพ สัตตาอเวราโหตุ ฯ
สาธุ
สงสารแม่ลิงและลูกลิงจังเลย ToT ยังไงคนที่รักเรามากทีุ่สุดก็คือครอบครัวของเราเอง
ปวดหัวใจจังเลย
พระคุณแม่เป็นสิ่งที่ไม่สามารถหาสิ่งใดมาทดแทนได้จริงๆ ครับ
ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆที่เอามาแชร์กันนะคะ
น้ำตาไหลเลยค่ะ T_T
เรื่องดีๆ ควรแบ่งปันกันครับ …
ยิ่งใหญ่จัง
ขอบคุณค่ะที่แบ่งปัน เศร้าจริงๆๆ ลูกอยู่อย่างกำพร้า แม่มาจาก ได้อะไรหลายอย่างจากบทความนี้
love blog very much
กราฟชีวิต
ขอบคุณสำหรับข้อความดีๆ คะ
บาปกรรมจริงหนอ..อ่านแล้วเศร้ามาก..(คิดถึงเพลงที่ท่านแต่งเลย)
ขอแบ่งปันค่ะ
เศร้าใจจัง
อ่านแล้วเห็นภาพ สาธุกับคุณพงษ์เทพ ที่เลิกได้เด็ดขาด เคยออกไปป่าเห็นเขายิงค่างแล้วเอาขึ้นรถ มันเป็นสัตว์ไม่มีหนังตา ตาเลยเบิ่งตลอด สายตาที่เรามองเห็นเหมือนต่อว่า อาฆาต ตั้งแต่นั้นมาไม่ไปป่าอีกเลย เรารักชีวิตเรา เขาก็รักของเขาเช่นกัน
อึ้งค่ะ แต่ส่งให้ลูกๆได้อ่าน เพราะชอบศิลปินท่านนี้อยู่แล้ว
ร้องให้เลย ความรักของแม่นั้นยิ่งใหญ่นัก
ดีครับ ให้เด็กๆ อ่านกันไว้ จะได้อยู่ในจิตใต้สำนึกของเขา
เศร้ามากค่ะ ไม่มีรักใดในโลกใบนี้ยิ่งใหญ่ไปกว่ารักของแม่อีกแล้ว น้ำตาไหลค่ะ
เทิดทูนคุณแม่
ซึ้งมาก…น้ำตาซึมเลย
เพราะว่า เราเป็นแม่ที่ได้พยายามทำและจะทำในสิ่งที่ดีที่สุด เพื่อปรารถนาให้ลูก เป็นคนที่มีคุณภาพ และได้แทนคุณแผ่นดินสืบต่อไป
เรื่องดีๆ แบบนี้ต้องแบ่งปันค่ะ ^___________^
อ่านแล้วนึกถึง ไอพวกฆ่า(สัตว์)แม่พรากลูกแล้วเอามาขายนี่สาระเลวสุดๆๆ
… เงินทองน่ะไม่ต้องไปเบียดเบียนใครมันก็หาได้
เลือดเนื้อใครใครก็รัก แม้แต่สัตว์ (ไม่เพียงแต่มนุษย์)
แล้วไปอยู่ทำไมในป่า ทางเลือกก็คือต้องฆ่าสัตว์ นี่นะเรื่องดี ไม่ควรฆ่าตั้งแต่แรกแล้ว ห่วยแตกอะ สงสารสัตว์ตาดำดำ พระเค้าไปอยู่ในป่า นั่งวิปัสนาสมาธิ กินผลไม้ แต่นี้ทำอะไรตรงกันข้าม เฮ้อเรื่องนี้แล้วมันเศร้า
อ่านแล้ว..ตื้นตันใจ สงสารแม่ลิงและลูกลิง..เป็นที่สุด
หลายๆคนมักคิดว่า..ชีวิต..ผู้อื่น..เป็นสมบัติของดัวเอง
ผมก็นึกว่าแกได้แรงบันดาลใจมาจากพรานคนอื่นๆ..
ลิงกับคน คนกับลิง
ขอแชร์วด้วยคนนะคะ
พงษ์เทพฯ.ผิดศีลข้อ ๑ ต้องทำบุญอย่างใหญ่หลวงไปให้เขา ต้องถือศีลกินเจ อุทิศบุญกุศลไปให้แม่ลิงและลูกลิง
ผมได้อ่านตั้งแต่หนังสือคนพูดเพลงแล้วครับหลายเรื่องที่น่าประทับใจและหนังเล่มนี้บอกไว้ว่าห้ามอ่านในที่สาธารณะ
อ่านแล้วซึ้งมาก น้ำตาซึมเลยเรา
ทุกชีวิตต่างก็รักชีวิต รักครอบครัวของตน..ไม่เว้นแม้แต่สัตว์…
อ่านทีไรก็ซึ้ง น้ำตารื้นทุกทีค่ะ